• evy435

Podcast Inspirerende Klanken: Afl. 1

Hosted by Evy Heyse van Coachtree


Deze eerste aflevering zie ik als een introductie en wil ik dan ook gebruiken om mezelf voor te stellen zodat je mij beter kan leren kennen.


Het idee om een podcast te maken zat al van bij de opstart van Coachtree in mijn hoofd, maar iets hield me nog tegen. Ik moest eerst nog groeien in mijn rol als coach en gaandeweg ben ik door te doen wat ik doe ook gegroeid als mens. Dankzij de focus op mijn eigen persoonlijke ontwikkeling en ook door gewoon te merken dat wat ik doe echt wel impact maakt bij mensen.


Vandaag ben ik enorm dankbaar dat ik 2 jaar geleden de sprong heb gewaagd naar het zelfstandig bestaan en kan ik me eigenlijk niet meer inbeelden dat ik voor een baas zou werken. Kort na de geboorte van mijn eerste zoontje richtte ik Coachtree op. Binnenkort komt er nieuw leven bij in ons gezin en hierdoor kwam er weer iets in gang. Mijn energie en goesting werden nu echt aangewakkerd om KLANK te geven aan de verhalen die ik dagelijks hoor bij ondernemers en bedrijfsleiders. En zo geschiedde. Hier zit ik dan, klaar voor mijn eerste aflevering. 😊


Wie ben ik?


Dus here we go. Ik ben Evy, 33 jaar en geboren en getogen in het landelijke Nevele. Ik woon daar nu nog steeds. Ik hou van de ons kent ons mentaliteit, het mooie landschap en tegelijk ben je overal aan en bij. Deinze, Deurle, Gent, Aalter liggen allemaal op een boogscheut van Nevele, echt handig. Ik ben mama van Lucas, die nu bijna 3 jaar oud is. Ik heb een goeie partner Henk en binnenkort wordt ons gezin uitgebreid met nog een zoontje. Ik ben opgegroeid in een gezin van zelfstandige tuinbouwers. In mijn jeugd heb ik kilo’s aardbeien gegeten. Gelukkig heel gezond en boordevol vitamines.


Als ik mezelf zou omschrijven in een aantal woorden dan zou ik zeggen impulsief, empatisch (gevoelsmens) en georganiseerd. (lees: lichtjes autistisch). Dat ligt wel in lijn met wat ik ooit las in mijn insights discovery profiel. Ik wil me niet volledig vastpinnen aan persoonlijkheidstests, want er bestaat zoiets als nature vs nurture, een heus debat in de psychologie waar ik zeker in geloof. Dat mensen met een bepaald temperament geboren worden, maar gaandeweg door hun opvoeding, omgeving en gebeurtenissen in het leven geconditioneerd kunnen worden. Volgens mijn insights profiel ben ik overwegend geel en groen. Geel staat voor het sociale, inspirerende, enthousiaste. Helemaal wie ik ben. En het groene staat vooral voor empatisch. Ik benoem nu vooral de kwaliteiten van die kleuren, maar elke kwaliteit heeft ook zijn schaduw. Zo kan ik dus inderdaad te enthousiast zijn en impulsief worden ofwel te empatisch en mezelf verliezen in de ander. Pleasen is een ander woord.


Ik heb een mooie jeugd gehad. Ik turnde van mijn 8 tot 18 jaar en was daarin heel gedreven en perfectionistisch. Ik deed vooral acro en tumbling. Achteraf bekeken eigenlijk fantastisch als je als kind een passie hebt, een hobby waarin je je helemaal kan verliezen. Waarin je je talenten kan ontplooien. Naast turnen zat ik ook in de KLJ, waar ik ook mooie tijden beleefde en vooral in de zomer dan op kamp. Dat groepsgevoel vond ik wel leuk.

Naast sport en ontspanning werd er als oudste dochter vooral verwacht dat ik thuis meehielp. Het was zeker niet altijd met evenveel goesting en net in de zomer, als veel van mijn vriendinnen vrij hadden, was het razend druk bij ons thuis. Achteraf ben ik wel dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gehad om te leren werken met mijn handen. Het is echt wel een stiel waar je moet voor gemaakt zijn.


Een deur die sluit, is een andere die opengaat


Ik ging heel graag naar school. Ik leer gewoon heel graag bij. Zelfs vandaag als mama van bijna 2 studeer ik nog Psychologie bij via de universiteit van Gent. En ik maak me al geen illusies dat ik nadien voldaan zal zijn. 😊 Op mijn 18de trok ik alleen naar Leuven, op kot, om daar Sinologie te studeren. Een niet zo voor de hand liggende keuze, maar dat is allemaal begonnen met een eindwerk dat ik moest maken in het 6de middelbaar over “wordt Azië de grootmacht van de 21ste eeuw” Ik kreeg daar veel lof over, was goed in talen en ben dan eens gaan luisteren naar de opleiding Sinologie, die toen toch wel aan populariteit won.

Ah, achteraf heb ik daar geen spijt van. Mijn levensmotto is dat elke keuze wel een deur opent in het leven. En gaandeweg heb ik geleerd dat het trouwens vooral draait om wie je kent. Guanxi, zoals ze zeggen in China, relaties dus, zijn van onschatbare waarde en kunnen je op mooie plekken brengen.


Nadien zal blijken dat die studie toch niet helemaal voor niks is geweest. Maar dat zag er geheel anders uit toen ik bijna klaar was met studeren. Voor mijn laatste jaar had ik een beurs gekregen via de universiteit van Leuven om het laatste academiejaar te studeren als exchange student in Beijing. Wat.een.kans. Ik heb ooit tijdens mijn studententijd rondleidingen gegeven aan Chinezen in landbouwbedrijven en zo kende ik al iemand daar ter plaatse. Zo was de weg snel gemaakt toen ik daar arriveerde. Zie je, guanxi è.

Het was echt wel wennen. De taal sprak ik vlot. Maar dag in dag uit ondergedompeld in een totaal andere cultuur is toch iets anders. Ook al was het niet de eerste keer dat ik ging hoor. Als je weet dat het voor bijna een jaar is, is dat toch anders. Ik zat eigenlijk nog volledig in de wenfase toen ik na een drietal weken abrupt nieuws kreeg van het thuisfront. Mijn toenmalige vriend was overleden door een verkeersongeval. Zonder twijfel ben ik teruggekeerd om nadien niet meer terug te keren.


Muren optrekken rondom mezelf


Achteraf bleek dat China voor mij een trauma was geweest. Iemand van wie ik heel veel hield ben ik op het moment dat ik daar was verloren en dat heeft jaren geduurd alvorens ik dat aan mezelf wilde toegeven. De verwerking verliep ook moeilijk want ik was daar eigenlijk vrij eenzaam in. Ik bouwde een muur waar niemand in geraakte, heb ik echt achteraf pas gemerkt. Dat is zowel een beetje de story of my life. Muren bouwen. Ik verloor mijn broer aan wiegendood toen ik 5 jaar was en ook daar heb ik dat nooit willen toelaten. Bewust of onbewust. Ik heb het pas voor het eerst gemerkt welke impact dit heeft gehad toen ik zelf moeder werd. Je weet niet wat je niet weet natuurlijk.


Dat eerste jaar was echt heel vermoeiend. Waar een “gewone” moeder al schrik heeft dat haar kind zou stoppen met ademen, was het bij mij eerder aan de maniakale kant. Ik ben in die periode voor het eerst in mijn leven hulp gaan vragen. Ik was beschaamd en heb daar met weinig mensen over gepraat, maar ben wel een manier gaan zoeken om eindelijk eens uit mijn hoofd te geraken. Dat gepieker, ik werd er zot van. Mijn Reiki therapeute heeft mij vooral veel zachter gemaakt naar mezelf toe. En daarin lag de oplossing voor veel dingen. Zelfliefde 😊


Bovendien is dat de doorbraak geweest in mijn eigen weg als zelfstandige. De muren die langzaam aan naar beneden gingen, waardoor ik een veel betere connectie had met mezelf en op een ander niveau kon doordringen bij de mensen die bij mij kwamen. Nu weet je ook ineens waar het echte zaadje van Coachtree vandaan komt. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben coach geworden omdat ik heel graag mensen ondersteun naar de toekomst toe. Het verleden is het verleden. Het is belangrijk om er eens naar te kijken, maar je moet er niet in blijven hangen. Ik ben nogal een voorstander van de positieve psychologie. Een trauma uit het verleden hoeft niet te betekenen dat je vandaag als een defecte volwassene moet door het leven gaan. En vice versa. Het leven gaat voor mij over de zoektocht en balans naar je talenten ontdekken en kunnen ontplooien, autonomie hebben, vervulling vinden, zingeving en betrokkenheid voelen.


Mijn loopbaan


Die zoektocht stopt volgens mij nooit. Als mens transformeer je. Waardoor je je plots op een bepaalde plek zoals een werkomgeving, niet meer goed voelt. Zo ging dat bij mij. Ik ben na mijn studies onmiddellijk gestart als commercieel adviseur in de bank. Een mooie eerste werkervaring waar ik toen al wist dat ik me vooral aangetrokken voelde door de mentaliteit van hup met de geit die het zelfstandig cliënteel zo graag uitdroeg.


Ik heb toch na 3 jaar mijn ontslag gegeven omdat ik een andere uitdaging wilde. Het was te saai voor mij. Dat keurslijf in de bank was niet voor mij. Ik ging solliciteren in een lokale KMO voor de functie management assistant van de CEO en ik kreeg de job. Op mijn 25ste was ik de rechterhand van de oprichter van een bedrijf dat hoogspanningscabines vervaardigde, exporteerde en plaatste. In de eerste plaats ontzorgde ik hem op administratief en organisatorisch vlak, maar hij merkte wel dat ik rap en nieuwsgierig was. Van hem heb ik heel veel geleerd over bedrijfsvoering, werken met mensen en vooral de psychologie achter een bedrijf. Ook op vlak van sales, want het was een echte verkoper.


Wij gingen vaak samen naar het buitenland en je raad het al, ook naar China. Zo zie je, alles heeft een reden. Tijdens de lange reizen werd er veel gewerkt, maar vooral ook veel gepraat. Onbewust werd ik daar geprikkeld om te doen wat ik vandaag doe. In gesprek gaan met CEO’s, leidinggevenden, ondernemers, managers om hen in de eerste plaats de dingen vanuit een perspectief te doen bekijken. Een groot deel van mijn werk als coach bestaat uit luisteren, zonder oordeel. Maar ook uit de juiste vragen stellen zodat zij met een frisse blik naar hun situatie kunnen kijken.


Want daar in die KMO had ik door dat het leven van een CEO heel vaak ook eenzaam kan zijn. Ooit zei de dochter mij, die ook in het bedrijf werkte, amai, lang geleden dat ik mijn vader zo vaak zo luid hoorde lachen. Door het hier te vertellen realiseer ik mij terug dat dat eigenlijk niet zo gewoon was wat ik daar deed. Op zich geen zotte job hoor, maar ik heb de kansen die ik daar kreeg met beide handen gegrepen. Wie kan er zomaar, dag in dag uit, zo dicht bij de CEO staan en zoveel leren over bedrijfsvoering en het leven zoals het is van een CEO?


Ik heb daar 4 jaar gewerkt en in 2018 heb ik dan toch mijn ontslag gegeven. Ik zat toen op een kantelpunt in mijn leven en gooide alle zekerheden overboord. Terug van 0. Zowel op vlak van relatie als job. Het heeft me wat tijd gekost om mijn leven terug op de rails te krijgen, maar in 2019, kort nadat ik voor het eerst mama werd van een zoontje in mijn nieuwe relatie, voelde ik het kriebelen. Tijdens mijn zwangerschapsverlof maakte ik voor het eerst businessplan. Op een dag zag ik mijn zoon liggen te slapen en zei ik: Het enige wat jij nodig hebt, is een mama die gelukkig is met wie ze is en wat ze doet. En dat was op dat moment nog niet zo. Tijd om daar eens werk van te maken dus.


Een moment van reflectie; Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik?


Letterlijk 5 minuten nadien heb ik mij achter mijn PC gezet en ben ik beginnen reflecteren en uittypen. Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Daar is het mee begonnen en uiteindelijk is het geworden wat ik vandaag doe met Coachtree.


De vraag wie ben ik heb ik wel al beantwoord en je merkt aan mijn energie dat ik vooral heel gepassioneerd in het leven sta.


Wat kan ik? Vroeger zat ik teveel in het keurslijf van een diploma, maar sinds ik zelfstandig ben en mijn klanten af en toe wel eens een getuigenis delen over hun traject, weet ik heel goed wat ik goed kan. Ik kan bijvoorbeeld heel goed mensen lezen en heel snel in een gesprek de essentie naar boven brengen. Simpelweg door goed te luisteren, lichaamstaal te bekijken, kortom al mijn zintuigen hun werk laten doen. Mensen zeggen vaak dat ik van de hak op de tak spring, maar ze bedoelen vooral dat ik daardoor snel linken kan leggen en hun verhaal kan koppelen met het grotere plaatje. Zodat ze weer gaan helder gaan zien waar het echt om gaat en waar ze naartoe willen met hun leven en zaak. Mensen voelen dat ik heel weinig oordeel heb en laten daardoor al van bij de kennismaking hun muur van gewapend beton in sommige gevallen, naar beneden vallen.


Op de vraag wat wil ik, is mijn antwoord voor de hand liggend. Gezond en gelukkig zijn. Mensen rondom mij hebben die ik graag zie en omgekeerd. Dagelijks in de spiegel kunnen kijken en content zijn met mezelf. Me dankbaar voelen voor wat er is en niet teveel bezig zijn met morgen. Innerlijke rust is het nieuwe statussymbool volgens mij. Ik ga zeker niet zeggen dat dat gemakkelijk is, zeker niet in de maatschappij waar we vandaag in leven.


Not your guru


Ik wil vooral niet de zoveelste goeroe worden en vooral vanuit wie ik ben mensen inspireren en stimuleren om meer van zichzelf te tonen. Vandaar ook deze uitgebreide introductie. Niet omdat ik over ben van mezelf, wel om te tonen welke weg ik heb afgelegd op vlak van introspectie en persoonlijke ontwikkeling. Want ik geloof wel heel hard dat wat ik doe vandaag de dag geen nice to have is, maar een must have voor mensen met een druk leven.


Ik richt mij inderdaad vooral tot ondernemers, maar het gaat over mensen die veel verantwoordelijkheid dragen voor ander. Die telkens ten dienste staan van anderen en zichzelf gedurende te lange tijd hebben weggecijferd. Op den duur leef je op automatische piloot en ervaar je nog maar weinig zingeving, vervulling, betrokkenheid, laat staan vrijheid. Net daarom is zo nu en dan eens echt tijd maken voor zichzelf, stilstaan, reflecteren, zichzelf beter leren kennen, pure zelfzorg voor zo iemand. Voor mij is ondernemen meer dan een beroep, dat is een levensstijl. Steeds meer ondernemers en zelfstandigen vinden de weg naar een klankbord. Zo noem ik me liefst van al eigenlijk omdat ik dat ook echt ben. En soms is het ook wel klinkt het niet dan botst het, want die CEO’s hebben heel vaak hun eigen willetje. Wat heel goed is, maar net daardoor kunnen ze ook heel verblind zijn.


Oh, er zijn zoveel mooie verhalen in de wereld en je hoeft het niet ver te zoeken. Ik geloof dat het als mens, bedrijfsleider enorm belangrijk is om je op tijd en stond te laten inspireren. Niet de zoveelste cursus over management en business strategieën, maar echte levensverhalen vol wijsheid. Mijn beroep vraagt naar mijn mening toch wel discretie. De verhalen die ik dus zal delen, zullen volledig met toestemming zijn van de personen in kwestie. Dit verhaal zal ook groeien en gaandeweg zal ik ook samen met mensen afleveringen brengen. Bijvoorbeeld als ik het wil hebben over een bepaald topic, neem nu chronische stress. Dan wil dat heel graag kaderen met iemand die met zijn voeten in de klei staat.


Het gaat over verhalen van mensen, door mensen, die herkenbaar zijn voor velen. Waar sommigen kracht kunnen uitputten of eens durven stilstaan bij hun eigen situatie. Zodat jij als bedrijfsleider, ondernemer, maar vooral als mens je gesterkt en gesteund voelt om vooral verder je eigen pad te volgen.


Hierbij de link naar de podcast https://open.spotify.com/show/7kGprmcmkRgawKdF8pBvKq


Deel gerust jouw reactie of feedback via persoonlijk bericht of door hier te reageren.

Liefs,

Evy